W sali tej, stanowiącej dolną część byłego kościoła, ulokowano klub festiwalowy. Potem zaczęły odbywać się tam koncerty muzyki rockowej. W marcu 2008 skrzydło wschodnie zajął nowo powstały Ośrodek Animacji Kultury i Inkubator Kultury. Oba podmioty później przekształciły się w obecne Warsztaty Kultury.
Niemniej jednak do roku 1914 ponad 20% ludności Jarosławia nadal stanowiły osoby służące w armi. Ulica, prowadząca od kościoła pobrygidkowskiego w stronę klasztoru wizytkowskiego i dalej w stronę obecnej ulicy Krakowskie Przedmieście, początkowo nosiła nazwę Wizytkowskiej. W czasie zaboru rosyjskiego w budynku znajdował się szpital wojskowy, dlatego też od 1880 roku została zmieniona na Szpitalną. W 1934 ulicy nadano nazwę Peowiaków (na 20-lecie POW), następnie w 1952 r.
Część pomieszczeń na drugim piętrze (późniejsze gabinet dyrektorski oraz dział księgowości) zajmowany był przez Wydział Kultury Miasta Lublin. W maju 1991 – uchwałą Rady Miejskiej – powołano do życia Centrum Kultury, łączące w sobie Lubelskie Studio Teatralne i Lubelski Dom Kultury. Utworzone wówczas Centrum stało się jedyną w Lublinie instytucją legitymującą się tak szerokim zakresem kulturalnych działań. Nadal jednak część budynku zajmowana była wciąż przez Miejską Bibliotekę Publiczną im. Łopacińskiego, redakcję miesięcznika „Na Przykład” oraz dyrekcja Teatru Muzycznego.
Pierwszy budynek dworca kolejowego w Lublinie wzniesiono podczas budowy tzw. Urzędowe otwarcie kolei miało miejsce 30 sierpnia 1877 roku. Dworzec od początku wydawał się zbyt mały, jak na potrzeby miasta gubernialnego, toteż w latach 1893–1894 przeprowadzono jego rozbudowę. W nadanym mu wówczas kształcie przetrwał do lat 20. Już pod koniec października 1918 roku dworzec został opanowany przez polskie oddziały w trakcie przejmowania władzy z rąk Austriaków. Był to jeden z ważniejszych obiektów w mieście, jako że sprawnie działająca kolej była gwarancją utrzymania łączności z resztą kraju.
W 1767 roku ukończono kapliczkę Chrystusa Frasobliwego. Kapliczka w stylu barokowym znajdowała się w osi wejścia kościoła. Jest to kapliczka murowana, otynkowana, w formie czterech ustawionych na cokole filarów tworzących top kasyno na żywo rodzaj baldachimu. Całość zwieńczona jest ściętym ostrosłupem, uzupełnionym daszkiem z żeliwnym, ażurowym krzyżem.
Dodatkowo ustala się granice do których wolno się poruszać żołnierzom. Dotyczy to zarówno miejsca stałego pobytu jednostek jak i w czasie ćwiczeń na poligonie. Po wyjściu jednostek na wojnę zabezpiecza się opiekę nad koszarami i rodzinami żołnierzy – tego rodzaju zadania należą do obowiązków specjalnych struktur.
Poniżej wzgórza zamkowego biegła ulica Szeroka, na której mieściła Kuchnia Ludowa. Była to jedna z trzech tego typu stołówek w Lublinie, gdzie wydawano posiłki dla robotników z lubelskich fabryk. Żydzi, po rozpadzie okupacyjnej armii, byli trzecią co do liczebności grupą uzbrojonych żołnierzy (zaraz po Polakach i Ukraińcach), liczącą według różnych źródeł 1400–1600 osób.
Tutaj zapadały decyzje dotyczące przejmowania władzy od okupanta. W tym samym czasie przejęto strategicznie ważny budynek poczty, w którym mieścił się telegraf. Od 1968 w budynku działał Miejski Dom Kultury, który uzyskał dla swojej działalności cały parter kompleksu klasztornego, a na pierwszym piętrze – kawiarnię i salę teatralną. Pierwszym miejscem zaadoptowanym do prowadzenia działalności była sala kominkowa, gdzie odbywały się wieczory poezji i spotkania z autorami.
Decyzją MON w 2010 roku wszystkie kasyna wojskowe zostały zlikwidowane, bez względu na kondycję finansową i potrzeby lokalnej społeczności. Kasyno wojskowe – miejsce odpłatnego żywienia kadry, rodzin i innych osób na określonych warunkach. Stanowi wyodrębnione organizacyjnie i majątkowo gospodarstwo pomocnicze służby żywnościowej oddziału gospodarczego. Większość pomieszczeń odrestaurowanego klasztoru powizytkowskiego służy dzisiaj działalności Centrum Kultury, Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Łopacińskiego oraz Ośrodka Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”. Pozostałe są wynajmowane, o ile nie koliduje to z odbywającymi się w Centrum Kultury wydarzeniami kulturalnymi.
Więzienie znajdowało się pod władzą rosyjską do lipca 1915 roku, a następnie przeszło pod kontrolę władz austriackich. Nadal pełniło funkcję więzienia kryminalnego, ale również przetrzymywano tu osoby występujące przeciw władzy okupacyjnej. Szesnastego października 1918 roku, w wyniku manifestacji patriotycznych na ulicach Lublina, z zamku zwolniono więźniów politycznych.
